Wzorzec projektowy Page Object jest obecnie jednym z najpopularniejszych podejść do automatyzacji testów webowych. Znajduje zastosowanie we frameworkach tworzonych według paradygmatu programowania obiektowego i pozwala na pełne wykorzystanie jego zalet. Na czym polega Page Object i w czym dokładnie może pomóc?


Agata Ostaszewska-Smykała. Product Engineer w Axxiome Polska, związana z branżą IT i testowaniem oprogramowania od prawie siedmiu lat. Absolwentka informatyki, studentka filologii angielskiej, wolny czas poświęca literaturze i nauce języków obcych, a także rozwojowi umiejętności programowania w Javie. Od niedawna prowadzi bloga znerdziej.pl, skierowanego przede wszystkim do osób rozpoczynających karierę w IT.


Najważniejszą ideą, stojącą u podstaw wzorca Page Object, jest opakowanie strony i jej elementów w odpowiednie klasy i ich pola. Należy pamiętać, że wbrew temu, co sugeruje powszechnie przyjęte nazewnictwo, klasą niekoniecznie musi być cała strona – w praktyce częściej zdarza się, że jest nią określona funkcjonalna część strony, na przykład panel czy lista wyników wyszukiwania. Elementy strony zaczynają odpowiadać polom klasy, a czynności, które można za ich pomocą wykonać wykonać – metodom tej klasy. Powstaje w ten sposób swojego rodzaju API (interfejs aplikacji), umożliwiający testom wykonywanie czynności na stronie bez odwoływania się do ścieżek do elementów. Upraszcza to prace nad automatyzacją i poprawia czytelność samych metod testowych.

Architektura

W typowym przypadku kod rozdzielony jest na klasy opakowujące testowane strony (przykładowo zgromadzone w folderze o nazwie Pages) i na scenariusze testowe (znajdujące się na przykład w folderze Tests). Testy korzystają z obiektów klas z folderu Pages, aby wykonywać poszczególne kroki na stronie. Jeżeli chodzi o asercje, można znaleźć zarówno zwolenników umieszczania ich w testach, jak i w klasach stron. Zwolennicy obu rozwiązań mają swoje argumenty, jednak najważniejsze wydaje się, aby konsekwentnie trzymać się wybranej opcji i nie mieszać dwóch podejść.

Do znajdowania elementów na stronie wykorzystuje się koncepcję o nazwie Page Factory. Polega ona na zadeklarowaniu obiektów typu WebElement, a następnie oznaczeniu ich adnotacją @FindBy wraz ze ścieżką szukanych elementów (przykładowo w postaci xPath czy ścieżki CSS). Elementy te następnie inicjalizuje się poprzez wywołanie statycznej metody initElements klasy PageFactory, dostępnej jako część biblioteki WebDrivera. Metodę tę wywołuje się w konstruktorze klasy. Być może brzmi to skomplikowanie, jednak prosty przykład powinien wszystko wyjaśnić.

Przykład

Załóżmy, że istnieje strona logowania, składająca się z trzech elementów – pola tekstowego przyjmującego nazwę użytkownika, pola tekstowego przyjmującego hasło i przycisku „Zaloguj”. Przy tak prostej stronie wydaje się zasadne, aby cała strona odpowiadała jednemu obiektowi. Tworzymy zatem folder Pages, a w nim LoginPage.java:

Na początek deklarujemy w klasie elementy strony, korzystając z PageFactory (w przykładzie pokazano różne sposoby wyszukiwania elementów – w praktyce dałoby się to uprościć):

Do konstruktora dodajemy inicjalizację elementów, przez co wygląda on teraz następująco:

Pozostaje już tylko napisać metody umożliwiające wykonywanie czynności za pomocą elementów strony:

Aby przeprowadzić weryfikację logowania, potrzebny będzie obiekt strony, która otworzy się po poprawnym zalogowaniu. Tworzymy więc kolejną klasę w folderze PagesWelcomePage.java. Przykładowo mogłaby ona wyświetlać powitalny tekst „Welcome” i nazwę zalogowanego użytkownika oraz udostępniać przycisk wylogowania. Klasa dla takiej strony wyglądałaby następująco:

Kiedy klasy stron są gotowe, przechodzimy do pisania testu – dodajemy plik US01.java w folderze Tests:

Podsumowanie

Page Object Model pozwala na wykorzystanie zalet programowania obiektowego podczas implementacji testów automatycznych. Kod klas reprezentujących strony może zostać wielokrotnie wykorzystany w różnych testach, natomiast same scenariusze stają się czytelne dzięki temu, że składają się z wywołania metod odpowiadających poszczególnym krokom. Uproszczone jest również utrzymanie takich testów – w razie gdyby ścieżka do elementu została zmieniona, potrzebna będzie jej aktualizacja jedynie w klasie reprezentującej stronę. Podobnie w przypadku zmiany sposobu wykonywania danej czynności na stronie – wystarczy zaktualizować odpowiadającą jej metodę, bez konieczności modyfikacji wszystkich korzystających z niej testów.


Zdjęcie główne artykułu pochodzi z pexels.com.

Zapraszamy do dyskusji
Nie ma więcej wpisów

Send this to a friend